-          خوب یا بد (هم خوب و هم بد)، سال هاست که مقدار نسبتاً زیادی از وقتم صرفِ خوندن روزنامه و مجلّه می شه. البتّه در مورد روزنامه، انقدر که درِشون رو تخته کردن و دوباره و سه باره و nباره در اومدن و ... که حدود 7،8 ماهه که تقریباً دیگه بی خیالِ روزنامه شدم و فعلاً معمولاً به ورق زدنِ همون (همشهری) اکتفا می کنم. آخرین روزنامه ای که داشتم بهش عادت می کردم، مثلِ خیلی های دیگه، دوره جدیدِ (هم میهن) بود که بعد از 43 شماره توقیف شد. الآن گاهی همراه همشهری، (اعتماد)، (اعتماد ملّی) یا (کارگزاران) هم می خرم که معمولاً رغبتی به خوندنشون ندارم و صرفاً از روی عادته که می خرم.

-          امّا مجلّه چرا. هرچند که دیگه کمتر وقت می کنم واسه خوندن مجلّه، امّا چند تا مجلّه هست که به طور مرتّب ابتیاعشون می کنم. بخش زیادی از مطالبشون البتّه قبل از این که وقت کنم بخونمشون، به دلیل انتشار شماره بعدی اون جریده، بلا استفاده می مونن. با این حال انتخاب های منظّم و همیشگی من هفته نامه (شهروند امروز)، ماهنامه های (فیلم) و (کیهان کاریکاتور) و دوماهنامه (معمار) هستن.

-          منتها عید با بقیّه وقتا خیلی فرق داره. عموم روزنامه ها و مجلّه ها برای عید تدارک شماره ویژه می بینن و معمولاً توی عید تقریباً بیش از هر کارِ دیگه ای مشغول مجلّه حوندن هستم. یادش به خیر، بچّه تر که بودم، دوران دبستان، عیدها چه کیفی می کردم با ویژه نامه های (کیهان ورزشی)، (دنیای ورزش) و (طنز و کاریکاتور) و (گل آقا). بوی این سال های اخیر، در پی بدعتی که روزنامه های دوّم خردادی گذاشتن، دیگه ویژه نامه نوروزی روزنامه ها هم کم کم تبدیل به عادت شده. توی یکی دو هفته آخرِسال، به ترتیب روزنامه ها هم ویژه نامه هاشونو رو می کنن.

-          امسال گمونم یه کمی بیش از همیشه زیاده روی کردم در خرید مجلّه واسه عید. امروز داشتم حساب می کردم، دیدم حول و حوش 12،13 تومن فقط پول اینا رو دادم و قطعاً یک دهم شون رو هم بعیده برسم بخونم. ولی حرص و ولعه دیگه. هر کی واسه یه چیزی حرص می زنه، منم واسه مطبوعات. القصّه اینکه گفتم شاید بد نباشه اینا رو به بقیه هم توصیه کنم:

1. مجلّه های نیمه زرد!

مجلّه هایی که از هر دری یه سخنی دارن، معمولاً گزینه های خیلی خوبی هستن واسه عید. چه واسه توی راه و سفر و اینا و چه واسه تو خونه. از این ژانر اینا رو خریدم:

1.1.             نسیم؛ 2،3 سالی هست که داره چاپ می شه. یه مدّتی مرتّب می خریدمش، ولی بعد از اینکه یه کمی تو هیأت تحریریه اش تغییر و تحوّل به وجود اومد و به نظر من کیفیتش یه کمی اومد پایین(چه از نظر محتوا، چه از نظر گرافیک و چه از نظر جنس کاغذ) کم کم بی خیالش شدم. گاهی اگه وقت داشته باشم و جلدش هم به اندازه کافی جذّاب باشه، می خرمش. ویژه نامه عیدش خوبه. حدود دو هفته اس که خریدمش امّا هنوز هم روی دکّه هاس. 128 صفحه، 1500 تومان.

1.2.             همشهری جوان؛ فک کنم توی این 3،4 سال هر سال ویژه نامه عیدش رو خریدم. هم ارزونه به سبب دولتی بودنش و هم خوندنیه. کلّاً همه اش رو می شه خوند، خصوصاً مصاحبه های نوروزی اش رو و بخش چهره ها و پدیده های سال. 100 صفحه، 300 تومان.

1.3.             تازه؛ یه مدّتی پارسال منتشر شد به سردبیری سیِد علی میرفتّاح و صاحب امتیازی سازمان فرهنگی هنری شهرداری، امّا دیگه خبری ازش نبود تا یکی دو ماه پیش که دیدم با شکل و شمایل جدید و یه لوگوی جدید (والبتّه بی ریخت) روی دکّه هاس. ظاهراً امتیازش رو واگذار کردن به یه مؤسسه خصوصی، امّا سردبیرش جناب بهروز افخمی شده و به هر حال می شه گفت که مجلّه متفاوتیه. البتّه رو طرح جلد این شماره اش خیلی حساب نکنین که در حدّ همون مجلّه های محمّدرضا گلزار و ایناس! 100 صفحه، 1500 تومان.

1.4.             چلچراغ؛ مصاحبه های عیدش خوبه. توش بازم مطلب خوب پیدا می شه. امّا بیشترش دیگه از ما گذشته. واسه همون 18، 19 سالگی خوبه. 120 صفحه، 1500 تومان.

2. مجلّه های جدّی تر

اینا مجلّه هایی هستن که یه مقداری با اون بالایی ها فرق دارن. مطالبشون بیش از اینکه جهت تفریحاتِ سالم باشن، تحلیلی هستن و البتّه بخش زیادی شون مطالب سیاسی و روشنفکری و ایناس. امّا به هر حال، غلظتشون انقدی بالا نیس که آدم اعصاب نداشته باشه واسه خوندنشون. عکس هم دارن!!

2.1.             شهروند امروز؛ از اسفند پارسال دوره جدیدش با ترتیب انتشار ماهانه با سردبیری محمّد قوچانی و دار و دسته اش شروع کرد به انتشار، امّا اون موقع به دلیل وجود روزنامه (اعتماد) که بعد از توقیف صغرای (شرق)، بخش زیادی از آدمای اون روزنامه رو تو خودش جا داده بود، و از طرف دیگه انتشار دور جدید (هم میهن) به سردبیری همین محمّد قوچانی(از اواخر اردیبهشت 86) نه از طرف مردم و نه حتّی از طرف خودِشون خیلی جدّی گرفته نشد. امّا بعد از توقیف هم میهن، از ماهنامه تبدیل به هفته نامه شد و به سرعت جای خودش رو بین مجلّه ها پیدا کرد. این اواخر زود هم تموم می شد. به هر حال، ظاهراً هدفشون اینه که یه چیزی باشه تو مایه های   Time و  Newsweekو انصافاً هم مثل همون ضمیمه همشهری جهان (قبل از اینکه احمدی نژاد بشه شهردار)، دوره اوّل شرق و دوره دوّم هم میهن، انقدر مطلب داره که آدم هیچ وقت موفّق نمی شه همه شو تا آخر هفته بخونه. مطالبش هر چند که از شاخه های مختلف هستن، امّا تقریباً هیچ کدوم سطحی و درِپیت نیستن. یه چند شماره ای کاغذش از گلاسه به کاهی تغییر کرده بود که بعد از این که سیّد حسن خمینی بهشون گیر داد که چرا دیگه گلاسه نیست، دوباره گلاسه شده امّا نه به مرغوبیّتِ گلاسه های شماره های آغازینش. شماره مخصوص عید شهروند امروز، دیروز صبح اومد روی دکّه ها و با اینکه اکثرّ جاها تمومش کردن، امروز هم بعضی جاها دیدم که مونده هنوز. منهای جلدش، به طرزِ بی نظیری خوندنی و دیدنیه. 292 صفحه، 2000 تومان.

2.2.             اعتماد؛  ویژه نامه عیدش دیروز همراه روزنامه اش با 216 صفحه به قیمت 2000 تومان منتشر شد و احتمالاً دیگه نمی شه جایی پیداش کرد. کیفیتِ چاپِ خیلی خوبی نداره امّا خیلی خوندنیه و البتّه اصلاً 2000 تومان نمی ارزه.

2.3.             اعتماد ملّی؛  اون هفته همراه روزنامه اش به قیمت 1000 تومان و در 176 صفحه چاپ شد. والله بد نیست امّا به پای اعتماد نمی رسه.

2.4.             همشهری؛ بر خلافِ خودِ همشهری، از پارسال، ویژه نامه های عید خوبی چاپ می کنه. امروز همراه روزنامه به همون قیمت 100 تومن چاپ شد که اگه کسی گیرش اومده، حقیقتاً مُفته. کلّ مطالب حولِ انتخاب 14 چهره سال به انتخاب 1000 کارشناس و صاحب نظر تتظیم شده و هم مصاحبه ها و مطالب تحلیلی خیلی خوبی داره و هم گرافیک و صفحه بندی خوب و فراتر از همشهری.

3. مجلّه های تخصّصی

اینا هم مجلّه های تخصّصیه که طبیعتاً شماره های عیدشون رو هم خریدم:

3.1.             فیلم؛ اون موقع ها به طور مرتّب واسه خواهرم می خریدمش. بعدِ اینکه یه سال و نیمِ پیش رفت خارجه، هنوز هم می خرم ولی اغلب غیر از چند صفحه شو نمی رسم بخونم. ویژه نامه نوروز مجلّه فیلم ( و اصولاً همه ویژه نامه هاش مثل روز ملّی سینما و ...) چیز خیلی خوبیه واسه خوندن که بیش از همه 20، 30 صفحه اوّلش رو توصیه می کنم که بهاریه هایی یه که معمولاً آدمای ثابتی می نویسنشون مثل احمدرضا احمدی، کیومرث پوراحمد، پرویز دوایی، سروش صحّت و ... 200 صفحه، 1200 تومان.

3.2.             کیهان کاریکاتور؛ از دوران راهنمایی به طور مرتّب می خرمش و توی همون سال ها توی نمایشگاه مطبوعات(که کنار همون نمایشگاه کتاب برگزار می شد) تقریباًبقیّه شماره هاشو هم خریدم. کیهان کاریکاتور توی این سال ها هرگز اون کیهان کاریکاتور سابق نیست. خیلی وقته که تقریباً فقط (این شماره) اش رو نگاه می کنم (که هر شماره کاریکاتور هاییه که با یه موضوع مشخّص کار شده) که متأسّفانه اونا هم دیگه کیفیّت قبل ها رو ندارن و خیلی هاش تکراری و مجلّه پُر کن شده. نمی دونم! شایدم دیگه تکراری و عادّی شدن.کیهان کاریکاتور معمولاً واسه عید شماره ویژه ای نداره و ویژه بودنش فقط محدود به کاریکاتور رو جلدش می شه که با موضوع عیده و مالِ امسالش رو علی رادمند کشیده که بیشتر به درد همون گل آقا می خوره تا کیهان کاریکاتور. 60 صفحه، 1000 تومان.

3.3.             معمار؛ معمار هیچ ربطی به عید نداره امّا شماره بهمن و اسفندش رو هنوز ورق هم نزدم و طبیعتاً اگه بخوام بخونمش و به سرنوشتّ شماره های قبلی دچار نشه باید توی همین ایّام بخونمش.

-          خیلی بیش از اونی که فک می کردم، طولانی شد و خیلی جاها هم روده درازی های اَلَکی کردم انگار. ببخشید دیگه. J