در باره ارزشِ استقلال...

1-     18 سال پیش:

-         کلاس اوّل دبستان بودم. یه روز خواهرم که 5 سال بزرگتر از منه، تو راه برگشت از مدرسه واسه من یه مجلّه خریده بود. مجلّه کیهان ورزشی. با همون سواد کلاس اوّل فک کنم همه شو خوندم تقریباً. گمونم اون روز فردای بازی استقلال و پرسپولیس بود و عکسِ روی جلد کیهان ورزشی هم از همون بازی بود. از همون روز، نمی­دونم چرا، امّا شدم استقلالی.

2-     روزهای دبستان:

-         هر هفته روزای شنبه کیهان ورزشی و دنیای ورزش در می­اومد. اون موقع روزنامه و مجلّه خصوصی معنی نداشت. 2 تا روزنامه داشتیم، کیهان و اطّلاعات. و دو تا جریده ورزشی، یکی اش مال مؤسسه کیهان بود و اون یکی مال اطّلاعات. دنیای ورزش خوش رنگ و لعاب تر بود و اون موقع کاغذاش شبیه کاغذ گلاسه بود. بنده خدا بابام مجبور بود شنبه ها از کارش بزنه و دنیای ورزش گیر بیاره واسه من. که اگه گیر نمی اومد و من ظهر که می اومدم از مدرسه، می­دیدم از دنیای ورزش خبری نیس، اخم هام می­رف تو هم. نهایتش به زور به کیهان ورزشی راضی می­شدم. خوب تو اون اوضاع که هیچ مجلّه ای نبود، این دو تا سه سوته تموم می­شد. یعنی ظهر دیگه عمراً هیچ کدوم گیر نمی اومد. شنبه ها نهایتِ عیشِ من بود. می­رسیدم خونه یه دور ورقش می­زدم، سرو تهِ تکلیفامو یه جوری هم می­آوردم و می­نشستم از سر تا تهِ­شو می­خوندم. استقلال، طعمِ زندگی بود.

-         یه پوستر استقلال زده بودیم درِ اتاق بعد از قهرمانی استقلال تو جام باشگاه های تهران. بعد تر یادمه تو جام حذفی به ملوان تو پنالتی باختیم و گوشه اون پوستر، یه تیکه چسبِ لنتی مشکی چسبوندم که یعنی عزادارم! یه موقع سرِ یه قضیه ای با پسر عموم شرط بسته بودم. گفتم اگه من بردم، یه دونه عکس عابدزاده و صمد مرفاوی برام بخره. مثِ اینکه بردم و واسه ام خرید. عکس 9 در 13 سانتی متری عابدزاده با یه کاپشنِ گمونم طوسی و عکس مرفاوی با لباس استقلال، قبل از بازی. اون موقع از این چیزا بود دیگه. مث الآن که نبود. پوستر استقلال همه زندگی بود. همه چی صفا داشت. اونا رو قاب کردیم و گذاشتیم رو میز. دلمون به عبدالصمد مرفاوی خوش بود تو خط حمله مون ولی هرگز به خوبی فرشاد پیوس نبود تو قرمزها. ولی خوب یه وقتایی گلای عجیب غریب می­زد. مث گُلی که تو پکن90 زد به کره شمالی گمونم، یا به الجزایر تو تهران تو جام بین قارّه ای. و یه شیر تو دروازه داشتیم، عابدزاده که از تامِ اصفهان اومده بود استقلال. شاهرخ و شاهین بیانی و ...

-         چیزی به اسمِ پخش مستقیم وجود نداشت. بازی های حسّاس رو گاهی با تأخیر نشون می­دادن. مثِ همون بازی استقلال و ملوان. رادیو مستقیم گزارش می­کرد و اکثر اوقات آقای ارمنده. همزمان از رادیو و تلویزیون بازی رو دنبال می­کردیم دیگه. معمولاً بازی های استقلال رو تو تلویزیون صالح نیا گزارش می­کرد. اعصاب نداشتم وقتایی که می­دادن به بهروان گزارش کنه!

-         وقتایی که استقلال به پرسپولیس می­باخت، مدرسه رفتن سخت بود. آدم یه جورایی احساسِ سرافکندگی می­کرد. بچّه ها یه موقع می­اومدن کُرکُری می­خوندن و من خودم اوّل کار تسلیم می­شدم. می­گفتم من دوس ندارم اینجوری، ولش کن اصلاً!و حرف رو عوض می­کردم. چه غصّه ای داشت وقتی بعد اینکه یه دوست جدید پیدا می کردی، می­فهمیدی که پرسپولیسیه!

-         تنها برنامه های ورزشی توی اون 2 تا کانال یکی ورزش و مردم بود که نصف شب یکشنبه ها پخش می­شد. بعد از سریال خارجی، مثلاً ازسرزمین های شمالی. یواشکی بیدار می­موندم تا بعد از کلّی آیتم مزخرف پینگ پونگ و والیبال و کشتی و اینا یه فسقلی فوتبال بذاره. اون یکی هم ورزش از شبکه 2 بود که جمعه شب ها می­ذاشتن. با استقلال بزرگ می­شدیم!

3-     روزهای راهنمایی:

-         شبکه 3 تأسیس شده بود. بازی های لیگ آزادگان پنجشنبه ها و جمعه ها بود. یه برنامه داشت، جمعه ها. اسمش بود آخرین روز هفته با ورزش. به طرز ابلهانه ای روزای پنجشنبه همون برنامه با همون تیتراژ وجود داشت، امّا اسمش بود ششمین روز هفته با ورزش! بیشتر وقتا با امیر می­نشستیم و بازی ها رو می­دیدیم. من به هوای اون بازی های پرسپولیس رو و اون به هوای من بازی های استقلال رو! مرام و اینا دیگه!

-         هفته نامه استقلال جوان کم کم سر و کلّه اش پیدا شد. عکسا رو قیچی می­کردم و به درِ کُمُد اتاقم می­چسبوندمشون. ادموند اختر، علی اکبریان(روماریو ی ایران!)، علیرضا­منصوریان، صادق ورمزیار و ... فصل 73-74 ظهورِ پدیده منصوریان بود. شد پدیده لیگ اون سال. یادش به خیر. چه گُلی زد به پاس از شونصد متری! چه اعصابی از ما خورد می­کرد مایلی کهن که تازه دقیقه 70 می­آوردش تو زمین. تیم ملّی پُر از قرمزا بود و امید ما به منصوریان و یکی دو تای دیگه. اون بازی سال 73 بود که دعوا شد توش فک کنم. بگذریم!

4-     امروز:

-         فکر می­کنم به اون مجلّه کیهان ورزشی 18 سال پیش. این همه استرس و هیجان و خوشی و ناخوشی و بغض و خنده. یعنی همه اش بسته به همون یه روز بوده؟ اگه استقلال نبود، زندگی یه چیزایی کم داشت. خیلی چیزا کم داشت. طعم زندگی به این چیزاشه. امروز که از یه ساعت قبل بازی انتظار شروعشو می­کشیدم، قدّ قدیما انگار شوق و شور داشتم. جه عجیبه! چرا وقتی علی منصوریان خداحافظی می­کنه، بغضم می­گیره؟ چرا وقتی گُل سوّم رو می­زنه می­پّرم هوا؟ انگار بعضی چیزا تو آدم همیشه کودک می­مونن. با آدم بزرگ نمی­شن. حالا آدم بشینه حساب کنه مجموع ساعت هایی رو که تو همه این 18 سال، پای تلویزیون و رادیو بوده، داشته مجلّه می­خونده و روزنامه، داشته عکس قیچی می­کرده، چه رقم عجیبی می­شه. بعضیا می­گن خوب که چی؟ خوب که چی که نشد حرف. بقیّه زندگی مگه خوب که چی؟ همه اش بازیه دیگه. امروز داشتم به اینا فک می­کردم. به اینکه اصلاً عشقو تعصّب و اینا از کجا می­آد؟ به نتیجه شازده کوچولو رسیدم. اونجا که می­گه: ارزش یه گُل به اندازه عُمریه که واسه اش صرف کردی. فک می­کنم ارزش همه چیز به همین اندازه اس. آدمی که تو عُمرش فوتبال تماشا نکرده، نمی­تونه، نباید بگه که فوتبال تماشا کردن، تلف کردن عُمره. ارزش استقلال هم واسه من به اندازه عُمریه که پاش گذاشتم، و  در ازای همین عُمری که پاش گذاشتمه که امروز به خاطرش می­پّرم هوا، اونم تو روزگاری که آدم به ندرت از چیزی انقدر به وجد می­آد که بپّره هوا.

-         استقلال، امروز، بعد از یه فصل عجیب غریب و اعصاب خورد کُن، قهرمان جام حذفی شد و رفت جام باشگاه های آسیا. ایشاا... این دفعه ژنرال اسامی رو هم به موقع می­فرسته که تو حسرتش نمونیم! قهرمانی استقلال مبارکِ همه اونایی که گاهی دلشون واسه استقلال تُند تر می­زنه. J