| تبليغات | X |
شهرِ خاموشِ من
شهرِ خاموشِ من! آن روحِ بهارانت کو؟
شور و شیداییِ انبوهِ هَزارانت کو؟
میخزد در رگِ هر برگِ تو خونابِ خزان،
نکهتِ صبحدم و بویِ بهارانت کو؟
کوی و بازارِ تو میدانِ سپاهِ دشمن،
شیههی اسب و هیاهویِ سوارانت کو؟
زیرِ سرنیزهی تاتار چه حالی داری؟
دلِ پولادوَشِ شیر شکارانت کو؟
سوت و کور است شب و میکده ها خاموش اند،
نعره و عربدهی باده گُسارانت کو؟
چهره ها درهم و دلها همه بیگانه زهم،
روزِ پیوند و صفایِ دلِ یارانت کو؟
آسمانت، همه جا، سقفِ یکی زندان است،
روشنایِ سحرِ این شبِ تارانت کو؟
«آیینه ای برای صداها»، هفت دفترِ شعر محمّدرضا شفیعی کدکنی
خموشانه، صفحه 296
